Projekt „Lepsza Wieś” realizowany jest przez Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Pomorza Środkowego we współpracy z samorządami gmin oraz Fundacją „Nauka dla Środowiska”. Projektem objętych jest 10 gmin województwa zachodniopomorskiego: Będzino, Biesiekierz, Bobolice, Biały-Bór, Malechowo, Manowo, Polanów, Sianów, Świeszyno i Tychowo. Obejmują one obszar 2486 km2. Na tym terenie mieszka 77 633 tys. ludzi, z czego prawie 80% na obszarach wiejskich.
 
Charakterystyka poszczególnych gmin:
 
Gmina Będzino
Gmina Będzino położona jest w północno wschodniej części województwa zachodniopomorskiego Gmina rozlokowana w pasie Wybrzeża Bałtyckiego, obrębie Wybrzeża Słowińskiego, z przyległą od południa Równiną Białogardzką. Położenie gminy pomiędzy Morzem Bałtyckim a Jeziorem Jamno, obok Koszalina, które jest miastem powiatowym stwarza, iż ma charakter rolniczo-przemysłowy. Północna część gminy płaska (równinna), o charakterze rolniczo-łąkowym, zaś południowa lekko pofałdowana (obszar moreny dennej) również rolnicza. Głównym elementem w krajobrazie naturalnym jest Jez. Jamno. Na obrzeżach gminy występują niewielkie kompleksy lasu mieszanego oraz obszary bagienne. Powierzchnia gminy wynosi 181 km2. W skład gminy wchodzą 24 sołectwa oraz 45 miejscowości. Gminę zamieszkuje 9 213 mieszkańców. Największym walorem turystycznym Gminy Będzino jest bliskość morza. Spacery piesze lub wyprawy rowerowe na malownicze plaże obmywane najczystszymi na całym wybrzeżu wodami Bałtyku, z pasem wydm porośniętych zazwyczaj dziką, naturalną roślinnością to prawdziwa ścieżka zdrowia. Morze i płytkie jeziora przybrzeżne sprzyjają uprawianiu sportów wodnych (żeglarstwa, windsurfingu). Ciszę, spokój, kontakt z naturą i wiele innych atrakcji zapewniają gospodarstwa agroturystyczne, kwatery prywatne i ośrodki wczasowe spełniające wymogi nawet najbardziej wymagających turystów. Turystom, lubiącym zwiedzać miejsca historyczne, gmina Będzino ma do zaoferowania wiele obiektów. Są to: kościół w Jamnie, w Łęknie, w Śmiechowie, w Wierzchominie, w Strzepowie, w Dobrzycy, pałac neoklasycystyczny z II potowy XIX w. w Dworku, dwór klasycystyczny (XVIII - XIX w.) w Pleśnej, zespół pałacowo - parkowy (II połowa XIX w.) w Dobrem, zespół pałacowo-ogrodowy (XIX w.) w Kładnie, kuźnia - neogotyk (XIX w.) w Miłogoszczy.
 
Gmina Biesiekierz
ęłęóGmina Biesiekierz leży we wschodniej części Niziny Białogardzkiej - w dorzeczu rzek Radwi i Czerwonej, która ma swoje źródło w pobliżu Parnowa i płynie zakolami do morza. Od wschodu gmina graniczy z Koszalinem. Obszar gminy podzielony jest na 10 sołectw, które obejmują 19 miejscowości. Powierzchnia gminy wynosi 117 km2, a liczba ludności – 4 980 osób. Położenie, jezioro, lasy, odległość od morza 20 km, przebieg ważnego szlaku drogowego i starania gminy na rzecz tworzenia infrastruktury technicznej stwarzają dogodne warunki rozwoju bazy turystycznej, hotelowej, gastronomicznej, budowy zakładów usługowych. Walory środowiska naturalnego to: rzeka Radew, która płynie zakolami w terenie częściowo zalesionym, naturalnym i niemalże dzikim. Rzeka ta nadaje się na szlak kajakowy (spływy). Ponadto rzeka jest atrakcyjna dla wędkarzy ze względu na siedlisko ryb łososiowatych (łosoś, troć, pstrąg, lipień) oraz strefę przyległą do rzeki, rezerwat florystyczny "Wierzchomińskie Bagno" - całkowita powierzchnia rezerwatu (w gminie Będzino i Biesiekierz) wynosi 43,6 ha. W jego skład wchodzą: lasy, torfowiska, jeziora i rzeki. Jest to duże skupisko roślinności bagiennej oraz drzew, rezerwat faunistyczny na jeziorze Parnowo o powierzchni 60 hektarów i maksymalnej głębokości 9 metrów, w którym chronione są stanowiska lęgowe rzadkich ptaków. W Biesiekierzu stoi największy w Europie i na świecie Pomnik Ziemniaka, wykonany z blach, wysokości ok. 9 m ze stelażem. Gmina obfituje w pomniki przyrody, do których należy aleja dębów szypułkowych. Zabytki w gminie - Biesiekierz - kościół pod wezwaniem Chrystusa Króla, Parnowo - kościół pod wezwaniem Najświętszej Rodziny wzniesiony przed 1319 r, Parsowo - kościół pod wezwaniem Św. Piotra i Pawła z 1880/1881 r. , Stare Bielice - kościół pod wezwaniem Św. Stanisława, Biskupa i Męczennika. Zabytkowe cmentarze znajdują się w: Biesiekierzu, Cieszynie, Kraśniku, Nowych Bielicach, Nosowie, Parnowie, Parsowie, Starych Bielicach, Świeminie i Warninie. Zabytki archeologiczne gminy to wyżynne grodzisko wczesnośredniowieczne oraz ślady dawnej osady w postaci resztek palenisk i materiału ceramicznego, datowanego na wczesną epokę żelaza oraz okres wczesnośredniowieczny i średniowieczny w Kraśniku Koszalińskim.
 
Miasto i Gmina Bobolice
Miasto i gmina Bobolice położone są na środkowowschodnich obrzeżach województwa zachodniopomorskiego. Przebiegają przez nie drogi krajowe nr 11 i 23, łączące Koszalin i Kołobrzeg z Warszawą, Bydgoszczą, Łodzią i Poznaniem. Charakterystyczną cechą układu drogowego miasta i gminy jest to, iż gmina obsługiwana jest przez drogi, które promieniście rozchodzą się z Bobolic. Gmina Bobolice leży niemal w całości na Pojezierzu Bytowskim. Tylko mały jej obszar, położony na północ od Pradoliny Pomorskiej, zaliczony został do jednostki Wysoczyzna Polanowska, a obszar położony na południe od Porostu do jednostki Równina Charzykowska. Liczba ludności wynosi 10 006, z czego 5 693 stanowi ludność wiejska. Obszar gminy jest silnie zróżnicowany pod względem wysokości (od 65 do 216,6 m n.p.m.). Charakteryzuje się dużą ilością dolin i wzniesień z oczkami wodnymi i strumykami. Na terenie gminy leżą 34 jeziora o łącznej powierzchni 354 hektarów, a także 3 rezerwaty przyrody i 2 obszary chronionego krajobrazu. W północnej części gminy na rzece Radwi przebiega turystyczny szlak kajakowy. Łącznie na terenie gminy znajduje się ok. 700 stałych miejsc noclegowych i ok. 300 miejsc biwakowych. Bogata w osobliwości przyrodnicze jest szczególnie południowo-wschodnia część gminy. To tu znajduje się większość obfitujących w ryby jezior o czystej wodzie. Dwa z nich uznane są za rezerwaty przyrody ze względu na występującą tam roślinność lobeliową. W tej części gminy zlokalizowane są również ośrodki wypoczynkowe i gospodarstwa agroturystyczne. Lasy na terenie gminy bogate są w runo leśne i zwierzynę łowną. W granicach administracyjnych miasta znajdują się pozostałości dwóch grodzisk z VI - X wieku. Do ciekawych zabytków należą: kościół w Bobolicach, kościół o konstrukcji ryglowej w Kłaninie, kościół z kamieni granitowych i cegły w Poroście, kościół w stylu neoromańskim z kamienia łupanego i cegły w Głodowej. Warte obejrzenia są też kaplice grobowe: rodu von Kleist w Cybulinie i von Holtz w Wojęcinie.
 
Miasto i Gmina Biały Bór
Miasto i Gmina Biały Bór położone jest w południowo-wschodniej części byłego województwa koszalińskiego, 200 km od zachodniej granicy kraju, 80 km od wybrzeża morskiego. Liczba ludności wynosi 5 828 osób, a powierzchnia – 270 km2. Część mieszkańców stanowi ludność pochodzenia ukraińskiego, przesiedlona w ramach akcji "Wisła". Biały Bór jest najmniejszym miastem w tym rejonie. Miasto jest ośrodkiem oświatowym i kulturalnym ludności ukraińskiej. Funkcjonuje tu szkoła podstawowa, gimnazjum i liceum ogólnokształcące dla mniejszości, prężnie działa Związek Ukraińców propagujący kulturę i sztukę ukraińską. Działalność kulturalna odgrywała i odgrywa istotną rolę w procesie integracji , zbliża do siebie zróżnicowane kulturowo społeczności. Biały Bór zajmuje środkową część doliny pomiędzy jeziorami: Bielsko i Łobez. Pośród miejskiej zabudowy srebrzą się wody jeziora Ławiczka. Cała dolina wraz z miastem położona jest w granicach obszaru chronionego krajobrazu "Okolice Żydowo-Biały Bór". Poznanie niepowtarzalnego piękna okolic ułatwiają 2 szlaki rowerowe "Ukryte Jezioro" i "Bobięcińskie Góry" z punktem węzłowym w mieście, ścieżka przyrodnicza "Wokół Jeziora ŁOBEZ", pieszy "Szlak wzniesień moreny czołowej" oraz "Szlak Konny Pojezierza Drawskiego". Zniszczenia wojenne spowodowały, że brak tu jest cenniejszych zabytków, jednak zobaczyć można: neogotycki kościół św. Michała Archanioła z 1878 roku, cerkiew grecko - katolicką, pomnik ofiar I wojny światowej, pomnik Tarasa Szewczenki, rezerwaty przyrody "Jezioro Iłowatka", "Jezioro Głębokie", ścieżkę przyrodniczo leśną wokół jeziora Łobez, dawny gmach Sądu Grodzkiego w stylu neogotyckim z 1878r., szachulcowe kościoły rzymsko - katolickie w Stępieniu i Kazimierzu. Czyste powietrze, brak przemysłu ciężkiego, czysta woda, liczne jeziora, piękne krajobrazy, różnorodność flory i fauny sprzyjają rozwojowi turystyki wodnej. Dużą atrakcję stanowią wczasy w siodle organizowane przez Stado Ogierów Skarbu Państwa w Białym Borze oraz ośrodki jazdy konnej w Miłobądziu i Brzeźnicy. Tereny gminy są doskonałymi terenami do uprawiania turystyki pieszej, rowerowej i konnej. Obsługę ruchu turystycznego zapewniają obiekty gastronomiczne i noclegowe, ośrodki wczasowe i punkty małej gastronomii oraz liczne kwatery prywatne. Gospodarka gminy opiera się na rolnictwie, leśnictwie i kopalinach.
 
Gmina Malechowo
Gmina Malechowo to malowniczo położona kraina, której północna część należy do Równiny Słupskiej, południowa zaś to fragmenty Wysoczyzny Polanowskiej przypadającej na wzgórza morenowe. Powierzchnia gminy wynosi 227 km2. Liczba ludności gminy wynosi 6 595. Część centralną gminy wypełnia szeroka, malownicza dolina rzeki Grabowej, stanowiąca dawny szlak odpływu wód roztopowych, pochodzących z topniejącego lodowca. Dolny bieg rzeki Grabowej przepływającej majestatycznie wśród kwiecistych łąk i pól może stać się ucztą dla kajakarzy amatorów i miłośników przyrody. Wody rzeki cenione są przez wędkarzy i smakoszy ryb, gdyż występuje tu troć i pstrąg potokowy. Całe bogactwo przyrodnicze gminy Malechowo pozwoliło na rozwój agroturystyki. W bezpośrednim sąsiedztwie wsi zachowany grobowiec megalityczny sprzed 5 tysięcy lat. Uwagę turysty zwraca również Elektrownia Wodna w Nowym Żytniku znajdująca się na 32 km rzeki Grabowej. W jej budynku natrafiamy na dwie stare turbiny z rokiem 1913 na tabliczkach znamionowych. Wokół elektrowni znajdują się stawy pstrągowe gdzie można zakupić lub złowić okazałego pstrąga.
 
Gmina Manowo
Gmina Manowo leży w północno-wschodniej części województwa zachodniopomorskiego. Od północy gmina graniczy z Koszalinem, a w pozostałej części z gminami: Sianów, Polanów, Bobolice i Świeszyno. Podzielona jest na 8 sołectw, 23 miejscowości. Powierzchnia gminy wynosi 188 km2. Liczba ludności wynosi 6 281 osób. Na nieskażonym ekologicznie obszarze gminy znajdują się rzeki: Radew ze sztucznym rozlewiskiem Mostowo-Rosnowo, Dzierżęcinka, Unieść i Wyszewka oraz 11 naturalnych jezior. Leżące w obszarze gminy Jezioro Lubiatowskie o powierzchni 370 hektarów jest rezerwatem ptactwa wodnego - naturalnym środowiskiem łabędzia niemego. Terenem krajobrazu chronionego jest dolina rzeki Radwi, obejmujący także Jezioro Rosnowskie. W lasach gminy Manowo można polować na dziki, jelenie, sarny oraz drobną zwierzynę. We wsi Manowo znajduje się wzgórze Czapla Góra (miejsce gniazdowania czapli) z okazami kilkusetletnich dębów. Wzdłuż szlaków komunikacyjnych zorganizowane są parkingi śródleśne. Gmina dysponuje dobrą bazą noclegową w kilku ośrodkach wypoczynkowych, hotelu i gospodarstwach agroturystycznych. Niewątpliwą atrakcja turystyczną gminy, a zarazem zabytkiem rangi europejskiej, jest rezerwat archeologiczny „Kamienne Kregi” w Lesie Grzybnickim – około 2,5 km od mostowa. Znajdują się tam kamienne kręgi - zabytek archeologiczny z I-II w. n.e., pozostałości po wędrówkach Gotów i Gepidów. Ponadto warto zobaczyć: gotycki kościół św. Izydora z XV w. w Boninie, kościół w Wyszewie, elektrownie wodną z XIX w. w Rosnowie, dwór murowany z drugiej połowy XIX w. w Kopaninie, zespoły pałacowo-parkowe w Grzybnicy, Policku i Wyszeborzu, zespół folwarczny z przełomu XIX i XX wieku w Rosnowie, składający się z budynku mieszkalnego zarządcy, gorzelni i budynków gospodarczych.
 
Miasto i Gmina Polanów
Gmina Polanów położona jest na Pomorzu Środkowym w północno - wschodniej części województwa zachodniopomorskiego, na terenach o dużym potencjale turystycznym i gospodarczym. Od wschodu graniczy z województwem pomorskim, od północy, zachodu i południa zaś z gminami: Malechowo, Sianów, Manowo, Bobolice i Biały Bór. Położona częściowo w zlewni rzeki Grabowej oraz w południowo-zachodniej części zlewni rzeki Radew, pod względem krajobrazowym jest jedną z najatrakcyjniejszych gmin w województwie. Na terenie gminy leżą 34 jeziora. Powierzchnia gminy to 401 km2. Liczba ludności wynosi 9 310, w tym ludność wiejska – 6 210 osób. Szczególne walory przyrodnicze gminy związane są głównie z osobliwą, polodowcową konfiguracją terenu, pokrytą różnorodną i rzadką roślinnością. Szczególnie cenne tereny objęte zostały ochroną prawną. Do największych należą strefy "Okolice Polanowa" i "Okolice Żydowo - Biały Bór" charakteryzujące się sfalowanym ukształtowaniem terenu z wieloma dolinami i jarami, pośród których malowniczo porozrzucane są cieki wodne (m.in. jeziora Kwiecko, Kamienne, Płociczno i Łęczno, a także rzeka Chociel i Grabowa). Mniejsze obszarowo tereny zajmują dwa rezerwaty przyrody: florystyczny "Wieleń" i faunistyczny rezerwat na Rzece Grabowej. Wśród pomników przyrody na szczególną uwagę zasługują aleje bukowe, z których najstarsze (mające ponad 200 lat) znajdują się wzdłuż drogi Polanów - Nacław i Dadzewo - Rosocha. Obwód pni tych drzew sięga 4,5 m. Gmina oferuje turystom kąpieliska nad jeziorami w Żydowie, Wielinie, Krągu oraz 4 szlaki turystyczne - m.in. trasę pieszej pielgrzymki na Świętą Górę Polanowską oraz 22 kilometry ścieżki rowerowej i pieszej po Górze Warblewskiej. Święta Góra Polanowska leży 2 kilometry na południowy zachód od miasta. W czasach pogańskich miejscowa ludność zbierała się tam, by oddawać cześć słowiańskim bogom i czerpać wodę ze świętego źródła. Na początku XIV stulecia cystersi wybudowali tam kaplicę z obrazem Matki Boskiej. Cudowny wizerunek i uzdrawiające właściwości wody ze źródła u podnóża góry sprowadzały setki pątników. Po zwycięstwie reformacji ruch pielgrzymkowy do Polanowa trwał do końca XVI wieku. Z czasem kaplica zawaliła się. Dziś jeszcze znaleźć można kawałki gotyckich cegieł, a miejsce po fundamentach ukazuje wielkość dawnego kościółka. Warblewska Góra to jedno z najwyższych wzniesień otaczających Polanów, zwane dawniej "Wielkim Widokiem". Kiedyś była tam restauracja, taras widokowy oraz aleje spacerowe. Dziś jest tylko wieża przeciwpożarowa, ale spomiędzy drzew można podziwiać panoramę całego miasta. W latach 70. na zachodnim stoku Góry wytyczono zjazdową trasę narciarską i zamontowano jedyny na Pomorzu Środkowym wyciąg narciarski. Warto zobaczyć: Kościół w Polanowie, Garbnie, Wieleniu i Kościernicy, kamiennyobelisk upamiętniający polanowian poległych podczas I wojny światowej, stalowy most zwany „Czerwonymmostem” mierzący blisko 120 metrów nad rzeką Grabową, na rozebranej przez Rosjan w roku 1945 linii kolejowej, dawny majątek rycerski z pięknie zachowanym zespołem pałacowo-parkowym w Cetuniu, neobarokowy zespół pałacowo - folwarczny w Wietrznie, zespół zamkowo-parkowy rodziny Podewilsów w Krgu, w Krągu znajduje się również Ułańska Szkoła Jazdy Konnej, gdzie oprócz zajęć z techniki jazdy odbywają się rekonstrukcje historyczne, gry bitewne, zawody hippiczne i bieg myśliwski św. Huberta.
 
Miasto i Gmin Sianów
Gmina Sianów leży na pobrzeżu Słowińskim, na równinie słupskiej. Jej naturalne granice wyznacza od północy układ jezior przybrzeżnych Jamno i Bukowo, od zachodu dno doliny rzeki Unieść, od południa lasy Góry Chełmskiej i Nadleśnictwa Manowo, od wschodu Nadleśnictwa Karnieszewice. Liczba ludności wynosi 13 188, w tym liczba ludnosci wiejskiej – 6 698 osób. Powierzchnia gminy to 243 km2. Przyrodnicze atrakcje czekają na turystów w Karnieszewicach. Tutejsze Arboretum powstało najprawdopodobniej w 1881 roku dla upamiętnienia zjazdu Pomorskiego Towarzystwa Leśnego, głównie w celu badania i aklimatyzacji daglezji, sprowadzonej w 1827 roku z lasów Ameryki Północnej. Przez teren gminy przebiega kilka atrakcyjnych szlaków turystycznych. Pieszy Szlak im. Józefa Chrząszczyńskiego, upamiętniający pierwszego koszalińskiego przewodnika turystycznego, wiedzie od Góry Chełmskiej do Kurozwęcza przez Maszkowo. Pieszy Szlak "Porwanego Księcia" wiedzie od Sianowa do Góry Chełmskiej. Z Sianowa do Osiek rzeką Polnicą, Uniestą i jeziorem Jamno przebiega szlak kajakowy, którego jednodniowa trasa zaczyna się w Sianowie, a kończy w Osiekach lub Łazach, a dwudniowa w Mielnie. Jest to szlak dostępny dla początkujących kajakarzy. Unikalną atrakcję turystyczną gminy Sianów stanowi wioska Hobbitów w Sierakowie Sławieńskim, wytypowana do uczestnictwa w międzynarodowym konkursie "Europejska Nagroda Odnowy Wsi - Sprostać wyzwaniu unikalności". Sianów ma średniowieczny układ urbanistyczny. Najcenniejszymi zabytkami miasta są ratusz z 1879 roku z herbem miasta nad wejściem i działającym do dzisiaj zegarem i pochodzący z XV i XVII wieku kościół konstrukcji ryglowej. W okolicach Sianowa warto zwiedzić gotycki kościół w Iwięcinie, kościół z początku XIX wieku w Karnieszewicach, kościół gotycki z XIV wieku w Suchej Koszalińskiej i kościół w Szczeglinie oraz zabytkowy dworek i park podworski w Osiekach z drzewostanem bogatym w pomniki przyrody. W Osiekach jest także gotycki kościół z przełomu XIV i XV wieku.
 
Gmina Świeszyno
Gmina Świeszyno jest gminą rolniczo-turystyczną, ze względu na występujące tu duże kompleksy leśne, bogate w zwierzynę łowną i runo leśne. Powierzchnia gminy wynosi 133 km2. Liczba ludności wynosi 5 463. Turystów przyciągają trzy ciekawie położone jeziora: Hajka, Czarne i Niedalino oraz malowniczo wijąca się rzeka Radew - szlak wędrownych ryb łososiowatych. Niewątpliwym atutem turystycznym gminy Świeszyno jest brak przemysłu ciężkiego, a więc czysty ekologicznie teren. Turyści, lubiący aktywnie spędzać czas, znajdą w gminie 2 szlaki rowerowe: "trasę słoneczną" i "szlak pałaców" oraz wodny szlak Radwi. Przez teren gminy przebiega także pieszy szlak turystyczny im. Józefa Chrząszczyńskiego i trasy ścieżek rowerowych. Na uwagę zasługuje również szkółka jeździecka "Karat" i ogród botaniczny we Włokach oraz pracownia rzeźby w drewnie i kamieniu w Olszaku. Obsługą turystów zajmuje się baza hotelowo-gastronomiczna zabytkowego zespołu pałacowego - pałaców Bursztynowego i Białego w Strzekęcinie. Do najpiękniejszych zabytków gminy należy XV-wieczny gotycki kościół i osada kultury pomorskiej z cmentarzyskiem ciałopalnym z okresu katońskiego w Konikowie. Również w Bardzlinie jest park, ślady ognisk średniowiecznych i resztki grodu warownego. W Mierzymiu, Sieraniach, Strzekęcinie i Zegrzu Pomorskim w dobrym stanie zachowały się parki w stylu angielskim. Kościół z przełomu XIII i XIV w. obejrzeć można w Jarzycach, a w Niedalinie zabytkowy młyn wodny i elektrownię wodną.
 
Gmina Tychowo

Gmina Tychowo jest to bardzo duża wieś gminna o słowiańskim, wczesnośredniowiecznym rodowodzie i zabudowie częściowo małomiasteczkowej z XIX w. Położona jest wśród malowniczych pól i lasów, na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych, ok. 25 km od Białogardu, 30 km od Koszalina i Połczyna Zdroju gwarantujących dobre połączenie z całym krajem. Powierzchnia gminy wynosi 351 km2. Liczba ludności – 7 290 osób. Atrakcją gminy jest czyste środowisko - lasy bogate w runo leśne i zwierzynę łowną przyciągają amatorów grzybobrania, jagód i łowiectwa, na wędkarzy czekają zasobne w ryby rzeki i jeziora. Piękno natury i wiele cennych zabytków architektonicznych kusi do wędrówek i rajdów - amatorzy turystyki pieszej czy rowerowej nie zawiodą się. Na terenie gminy zachowało się wiele zabytkowych parków dworskich i pałacowych, w których można odnaleźć niezwykle rzadkie okazy drzew, wiele o rozmiarach pomnikowych. Bez wątpienia największą atrakcją Tychowa jest narzutowy głaz polodowcowy TRYGWAŁ znajdujący się na miejscowym cmentarzu . Jest on największy w Polsce , a jeden z największych w Europie. Ciemnoszary głaz, którego obwód wynosi 50 m , wysokość nad ziemią 3,8 m, pod ziemią sięga on na głębokość 4 m , jego masę określa sięga 200000kg. W gminie zachowały się zabytkowe kościoły w miejscowościach: Bukówko, Dobrowo, Kikowo, Kowalki, Motarzyn, Sadkowo, Stare Dębno, Tyczewo i Wicewo. Najstarszy jest kościół w Tychowie, zbudowano go w średniowieczu pod koniec XV. W Modrolesie można zwiedzić teren, na którym był zlokalizowany obóz jeniecki lotników alianckich w okresie II wojny światowej - Stalag Luft IV. Stąd lotnicy wyruszyli na straszny "Marsz śmierci", który pochłonął wiele ofiar. Często odwiedzają to miejsce jego byli więźniowie - lotnicy ze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.