Region Pomorza Środkowego, którego dotyczy realizacja projektu Lepsza Wieś stanowi płn.-wsch. część województwa zachodniopomorskiego i odnosi się do dziesięciu gmin sąsiadujących z miastem Koszalin. Jednostki tworzą spójny obszar, połączony granicami administracyjnymi poszczególnych gmin. Położenie subregionu Pobrzeża Koszalińskiego charakteryzuje się bogactwem przyrodniczym, co pozwala na wyodrębnienie nizin nadmorskich oraz pojeziernych. Krajobraz gmin objętych realizacją projektu został ukształtowany przez ostatnie zlodowacenie, w wyniku którego ich teren jest miejscami równinny, pofalowany, pagórkowaty, a czasami urozmaicony dolinami rzek. Panujący klimat cechuje się dużą zmiennością frontów atmosferycznych, które są efektem naprzemiennego oddziaływania morskich i kontynentalnych mas powietrza. Skrajnie niekorzystne i długotrwałe dominacje jednego z nich w okresie wegetacji dają w rolnictwie nadmiernie mokre lub posuszne lata, co powoduje zmienność poziomu osiąganych plonów. Jednocześnie gospodarka rolna i leśna jest głównym źródłem utrzymania większości mieszańców Pomorza Środkowego. Nie ma i nie było w tym regionie przemysłu, który stanowiłby ośrodek rozwoju. Jakość gleb jest bardzo zróżnicowana od najsłabszych gleb V, VI –tej klasy występujących w centrum, do lepszych, głównie klasy III na południu regionu.
 
Pomorze Środkowe charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem pod względem kulturowym, co wynika z masowych przemieszczeń związanych z repatriacją ludności niemieckiej oraz napływem osadników z różnych części kraju w tym ludności ukraińskiej przesiedlonej w ramach akcji "Wisła". Stworzyło to sytuację, w której następowało przenoszenie lokalnych tradycji, czego dowodem jest mozaika kulturowa, charakteryzująca się brakiem korzeni historycznych obecnych mieszkańców wiążących ich z miejscem w którym żyją oraz dużą akceptacją występującej rożnorodności. W tej chwili po upływie 60 lat osadnictwa w regionie Pomorza Środkowego nadal brakjest indywidualnych, lokalnych tradycji oraz obyczajów. Wyjątek stanowić może kultura jamneńska, która widoczna jest dzięki zaledwie kilkunastu osobom. Ludność napływowa stara się kultywować obrzędy i tradycje regionów, z których pochodzi (o czym świadczyć może różnorodność zespołówfolklorystycznych istniejących na tym obszarze). Pomimo tego, że jest to teren typowo rolniczy nie funkcjonuje tu takie określenie jak „ojcowizna”, które świadczyłoby o kultywowaniu tradycji rolniczej wśród gospodarzy. Ale to co spaja te elementy, to próba łączenia aktywności organizacji i osób reprezentujących różne obyczaje kulturowe.
 
Kolejnym wyróżnikiem tego regionu są byłe państwowe gospodarstwa rolne i efekty ich funkcjonowania, które odnoszą się nie tylko do obecnych warunków ekonomicznych regionu, ale głównie do istniejącej sytuacji społecznej. W okresie funkcjonowania rolnictwa społecznego wszelkie formy aktywności były przygotowywane odgórnie i podawane bez rozgraniczenia na poszczególne regiony, co pogłębiało poczucie braku więzi z miejscem zamieszkania.

Po reformie administracyjnej koszalińskie utraciło status województwa i coraz bardziej zauważalny jest proces marginalizacji regionu. Gminy uczestniczące w projekcie są zwarte terytorialnie, gdyż stanowiły w przeszłości otoczenie miasta wojewódzkiego a w okresie przed transformacją ustrojową ich rozwój był w miarę jednolity z uwagi na funkcjonujące Państwowe Gospodarstwa Rolne i spory rynek jakim był Koszalin ze stosunkowo dobrze rozwiniętym przemysłem przetwórczym oraz elektromaszynowym. Zmiana ustrojowa dotknęła zarówno koszaliński rynek pracy a co za tym idzie rynek zbytu dla towarów dostarczanych przez gminy wiejskie jak i same gminy z przeważającą państwową gospodarką rolną.